Monday, February 19, 2018

காமம் செப்பாது கண்டது மொழிமோ.....

கொங்குதேர் வாழ்க்கை அஞ்சிறைத் தும்பி
காமம் செப்பாது கண்டது மொழிமோ
பயிலியது கெழீஇய நட்பின் மயிலியற்
செறி எயிற்று அரிவை கூந்தலின்
நறியவும் உளவோ நீ அறியும் பூவே.

குறுந்தொகை - 2 - பாடியவர்: இறையனார்.

தேன் தேடும் வாழ்க்கையை இயல்பாகக் கொண்ட  அழகிய சிறகுகளை உடைய தும்பியே! தேன் உண்ணும் விருப்பினால் பக்க சார்பாக சொல்லாமல் உண்மையாக நீ கண்டதைச் சொல். மயில் தோகையின்  இயல்பைக் கொண்ட இவளின் கூந்தலின் வாசத்தைக் காட்டிலும் நல்ல வாசனையுள்ள பூக்கள் இருக்கின்றனவா?

இது பாடலின் பொருள்.

தமிழ் படிக்கும் தோறும் இன்பமும் பெருமையும் நல்குவதாக இருக்கிறது. இலக்கணங்களும் இலக்கியங்களும் அதில் பெருகிக் கிடக்கும் நுட்பமான சிந்தனைகளும் கற்பனைத் திறனும் வாழ்வியல் கோலங்களும் காணக்காண திகட்டாதவை.

இப்போது படித்துக் கொண்டிருக்கும் தொல்காப்பியம் பொருளதிகாரத்தில் மெய்யில் அதாவது உடலில் தோன்றும் உணர்ச்சிகள் எட்டு வகை என்று சூத்திரம் சொல்லுகிறது. அச் சூத்திரம் இது.

‘நகையே அழுகை இளிவரல் மருட்கை
அச்சம் பெருமிதம் வெகுளி உவகையென்று
அப்பால் எட்டாம் மெய்ப்பாடென்ப.

இதனை ‘செயிற்றியனார் என்ற நாடக நூலில்

‘உய்ப்போன் செய்தது. காண்போர்க்கெய்துதல்
மெய்ப்பா டென்ப மெய்யுணர்ந் தோரே’

என்று கூறுகிறார். அதாவது ஒருவர் உடலில் நிகழும் மாற்றம் மற்றவருக்குப் புலப்படுமாறு தோன்றுவது மெய்ப்பாடு ஆகும். உடல் - மெய். அதனால் மெய்ப்பாடு ஆயிற்று.

இந்த எட்டும் எப்படிப் பிறக்கிறதெனில் நகை என்பது இகழ்ச்சியில் பிறப்பது. அழுகை என்பது அவலத்தில் பிறப்பது. இளிவரல் இழிப்பில் பிறப்பது.மருட்கை வியப்பில் பிறப்பது. அச்சம் அச்சம் தருவனவற்றால் பிறப்பது. பெருமிதம் வீரத்தில் பிறப்பது. வெகுளி வெறுக்கத் தக்கனவற்றால் பிறப்பது. உவகை சிருங்காரத்தால் பிறப்பது என விளக்கம் தருகிறது தொல்காப்பியம்.

இதிலும் நகை நாலுவிதம்.

எள்ளல் இளமை பேதமை மடனென்று
உள்ளப்பட்ட நகைநான் கென்ப.

இழிவு நான்கு விதம்.

இழிவே இழவே அசைவே வறுமையென
விளிவில் கொள்கை அழுகை நான்கே.

இழிவரல் நான்கு விதம்.

மூப்பே பிணியே வருத்த மென்மையொடு
யாப்புற வந்த இளிவரல் நான்கே.

மருட்கை நான்கு விதம்.

புதுமெ பெருமை சிறுமை ஆக்கமொடு
மதிமை சாலா மருட்கை நான்கே.

அச்சம் நான்கு வகை.

அணங்கே விலங்கே கள்வர்தம் இறையெனப்
பிணங்கல் சாலா அச்சம் நான்கே.

பெருமிதத்திலும் நான்கு விதமான பெருமிதம்.

கல்வி தறுகண் புகழ்மை கொடையெனச்
சொல்லப்பட்ட பெருமிதம் நான்கே.

வெகுளி (கோபம்) இதிலும் நான்கு வகை.

உறுப்பரை குடிகோள் அலை கொலை என்றன
வெறுப்ப வந்த வெகுளி நான்கே.

உவகையிலும் தொல்காப்பியர்  நான்கு விதம் இருக்கிறதென்கிறார்.

செல்வம் புலனே புணர்விளை யாட்டென
அல்லல் நீத்த உவகை நான்கே.

‘அல்லல் நீத்த உவகை’ - அல்லல் இல்லாத சுத்தமான உவகை அது.

இறுதியாக உவகை என்பது எதில் எதில் இருந்தெல்லாம் வரும் என்பதற்கு அதனை என்னமாய் விரித்து செயிற்றியனார் கூறியிருக்கிறார் என்பதற்கு கீழுள்ள பாடல் சான்றாக உள்ளது.

(தொல்காப்பியம் பொருளதிகாரம்; மெய்ப்பாட்டியல்)

‘ ஒத்த காமத் தொருவனும் ஒருத்தியும்
ஒத்த காமத் தொருவனொடு பலரும்
ஆடலும் பாடலுங் கள்ளும் களி(னி?)யும்
ஊடலும் உணர்தலுங் கூடலு மிடைந்து
புதுப் புனல் பொய்கை பூம் புனல் என்றிவை
விருப்புறு மனத் தொடு விழந்து நுகர்தலும்
பயமலை மகிழ்தலும் பனிக்கடல் ஆடலும்
நயனுடை மரபின் நன்னகர்ப் பொலிதலும்
குளம் பரிந் தாடலும் கோலஞ் செய்தலும்
கொடிநகர் புகுதலும் கடிமனை விரும்பலும்
துயிற்கண் இன்றி இன்பந் துய்த்தலும்
அயிற்கண் மடவார் ஆடலுள் மகிழ்தலும்
நிலாப்பயன் கோடலும் நிலம்பெயர்ந்துறைதலும்
கலம் பயில் சாந்தொடு கடிமல ரணிதலும்
ஒருங்கா ராய்ந்த இன்னவை பிறவும்
சிருங்கா ரம்மென வேண்டுப இதன் பயன்
துன்பம் நீங்கத் துகளறக் கிடந்த
இன்பமொடு புணர்ந்த ஏக்கழுத் தம்மே’

தமிழில் முதன் முதல் எழுந்த இலக்கண நூலெனக் கருதப்படும் தொல்காப்பியத்தில் இத்தனை நுட்பமாக விடயங்கள் கண்காணிக்கப்பட்டு கொத்து கொத்தாக கோர்வையாக இணைக்கப்பட்டிருக்கின்றன என்பதற்கு இது ஒரு சிறு உதாரணம் தான்.

( சமநிலை என்ற ஒன்பதாவது மெய்ப்பாடு இங்கு குறிக்கப்படாமைக்கு சமநிலை என்பது மனித உடலின் இயல்பு நிலை என்பதால் இங்கு குறிக்கப்படவில்லை என்று விளக்கம் தரப்பட்டிருக்கிறது.)

( தொல்காப்பியம்; பொருளதிகாரம், இளம் பூரணர் உரையுடன், சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழக வெளியீடு, இரண்டாம் பதிப்பு,1961 ( பக்கங்கள் தமிழ் இலக்கத்தில் இடப்பட்டிருக்கின்றன).

அதனால் நாம் பெருமைப்படலாம் தானே?

காமம் செப்பாது கண்டது மொழிமோ?


Friday, January 19, 2018

பூ அன்ரி......



24.12.17. மதியம் கடந்த வேளை நமக்கு.....
குடியிருப்புகள் செறிந்த வீதி ஒன்றால் வந்து கொண்டிருந்த வேளை....
யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்து செந்தி whatsapp இல்.....
ஓரமாய் வண்டியை நிறுத்தி விசாரிக்கிறேன்...
‘பூ அன்ரி மோசம் போட்டாவாம்’
’பூ அன்ரி மோட்சம் போட்டாவாம்’ என்று கேட்கிறது எனக்கு.......

பூ அன்ரி.......
தொழில் நுட்பம் எதுவும் தொட்டிராத வாழ்வொன்று இருந்தது அப்போது எங்களிடம். அது நாங்களும் அன்ரியின் குடும்பமும் அனுபவித்து வாழ்ந்த வாழ்வு. இயற்கையோடு இணைந்த இயல்பு வாழ்வு. பாசாங்கில்லாத பாசங்கள் கொட்டிக் கிடந்த வாழ்வு....


வன்னிப் பெருநிலப்பரப்பில் வவுனியாவில் இருந்து யாழ்நோக்கி வரும் பிரதான வீதியில் 10 மைல் தொலைவில் உள்ள ஒரு சிறு கிராமம் எங்களது.

சேவல் கூவுமுன் மயில் அகவி விடியும் காலைகள்...

 நெல்மணிகள் விளையும் 5 ஏக்கர் நிலம். முன் பக்கம் யாழ் வீதியும் பின் பக்கம் ரயில் பாதையும் எல்லையாகக் கொண்ட பசுந்தரை. பெரிய கிணறு. மா, பலா, வாழை, தென்னை, கமுகு, கொய்யா, லாவுல் என பழமரங்கள். அவற்றைப் பறித்துண்ன வரும் குரங்குகள். அவற்றைக் கலைப்பதற்காக கல்விட்டெறிவதாகப் பாசாங்கு காட்டினால் தாமும் அவ்வாறு செய்து காட்டி இடம் விட்டு நகராதிருக்கும் புத்திசாலிக் குரங்குகள். அவற்றின் நடுவே கம்பீரமாய் பூமரங்கள் சூழ பிரதான வீடு. வீட்டுக்கு முன்னாலே சாணத்தால் மெழுகப்பட்ட நிலம். தென்னோலையால் வேயப்பட்ட கூரை, அதற்குள்ளே கூடு கட்டிக் குடியிருக்கும் சிட்டுக் குருவிகள். நெல்மூட்டைகளுக்குப் பின்னேயும்  வெளியில் உள்ள வைக்கோல் போருக்குள்ளேயும் ஒளித்துப் பிடித்து விளையாடும் நாங்கள். ஆடு,மாடு, கோழி,நாய், பூனை என இவை வேறு.

மழையால் நிறையும் குளத்தால் செழிக்கும் பூமி. பிள்ளையார் கோயில் மணி கேட்கும் மாலைகள். இரவுகளில் பின்புறக்காடுகளில் இருந்து வரும் பன்றி, மான், மரைகளோடு யானைகளும்...ஆனால் பகல் பொழுதுக் காடுகளை நமக்கவை விட்டுத் தரும். அங்கு பாலப்பழம் வீரப்பழம் என கொப்பு வெட்டி பறித்துண்ணும் நாங்கள்....

அவை மண்ணெண்ணை விளக்கில் நாம் படித்த வாழ்க்கைக் கோலங்கள்...
பஸ்ஸிற்குக் காத்திருந்து நடந்தே வீடு திரும்பிய சீருடைக் காலங்கள்....
விளாங்காயும் மாங்காயும்   அடித்தும் பறித்தும் தின்ற பருவங்கள்.....

எளிமையான இந்தச் சிறுவயது வாழ்வில், வாத்சல்யத்தால், பூரித்த புன்னகையால், வாரி வழங்கும் பரிசுகளால், அழகுறச் செய்து கொண்டுவரும் என் பிறந்த நாளுக்கான கேக்குகளால், கட்டி அணைத்துத் தரும் முத்தங்களால் என் சிறுவயது ஞாபகங்களை இனிய நினைவுகளாக நிறைத்தவர் பூ அன்ரி...

அன்ரி இருக்கும் இடமே எங்களுக்குப் பட்டிணம். போவதொன்றே குதூகலம்.
வவுனியாவில் இருக்கும் அவர் வீட்டில் தங்குவதே கொண்டாட்டம்.  அவர்களின் ’ஷங்கர்’ லொறி எங்கள் விளையாட்டுத் திடல்.

மாதம் ஒருதடவை வார இறுதியில் ரூபவாஹினித் தொலைக்காட்சியில் போடும் கறுப்பு வெள்ளைத் தமிழ் படம் பார்ப்பதற்குப் போவதற்கான விண்ணப்பம் மாத ஆரம்பத்திலேயே வீட்டில் ஆரம்பித்து விடும். அங்கு செல்வதற்காகவே போடப்படும் நிபந்தனைகளை எல்லாம் விறு விறு என்று செய்வதில் நமக்குள்ளே போட்டிகள் தொடங்கி விடும்.

படிப்புகள் மும்மரமாய் நடக்கும்; வீட்டு வேலைகள் சிணுங்கல்கள் இன்றி முடியும். ஒரு முறைக்கு ஒருவருக்கு மட்டுமே போக அனுமதி இருக்கும் என்பதால் நாம் எல்லோரும் போட்டி போட்டு நல்ல பிள்ளைகளாவோம்.

அங்கு செல்ல விரும்புவது படம் பார்க்க மாத்திரமல்ல; அவரன்பில் மூழ்குவதற்கும் தான். ஒரு பிள்ளை மீதான வாத்சல்யத்தை, சந்தோஷத்தை, விருந்தோம்பலை, பேரன்பாய் பொழிந்து மகிழும் அந்த அன்பு மிகப் பிரத்தியேகமானதும் தனித்துவமானதும் கூட...

பூ அன்ரி....

நீங்கள் ஓர் அபூர்வ பிறவி....ஆசீர்வாதங்களோடு பிறந்த ஆச்சரியம் நீங்கள்...கடவுளின் செல்லப்பிள்ளையாய் மலர்ந்தீர்கள். குணம் என்றொரு நறுமணம் பரப்பினீர்கள்.

என் சிறு வயது ஞாபகங்களை உங்கள் எதிர்பார்ப்புகள் எதுவுமில்லாத பேரன்பால் நிறைத்தீர்கள்.....

இன்று நீங்கள் இல்லை; நம்மோடு....

இது எனக்கு ஒரு wake up call ம் கூட...

மத்திய வயதை எட்டி விட்ட இந் நாட்களில் நீண்ட வருடங்களின் பின் நடந்த முதல் இழப்பு இது. பெற்றுக் கொண்ட அனுபவங்களினூடும்  கற்றுக் கொண்ட பாடங்களினூடும் பொதுவான எங்கள் மனித வாழ்க்கையை நினைத்துப் பார்க்கிறேன்......

 மத்திய வயதைத் தொட்டு அதாவது  மலையின் உச்சியைத் தொட்டு விட்டு கீழிறங்கிக் கொண்டு வருகிற பருவம். ஒவ்வொரு அடியையும் அர்த்தபுஷ்டியோடும் அனுபவித்த படியும் அவதானத்தோடும் வைத்து புல்லுக்கும் பழுது எதுவும் நேர்ந்து விடாத வண்ணம் கவனமாக அடி எடுத்து வைத்து வர வேண்டும் என்று தெரிகிறது.

ஆனால், எதை நோக்கி நகர வேண்டும்; எந்தப் பாதையை நோக்கிப் பயணிக்க வேண்டும் என்றே தெரியவில்லை.....

’கடவுளின் சவுக்கடியில் சத்தங்கள் கேட்பதில்லை’ என்கிறார்கள்.

இறப்புகளும் இழப்புகளும் எதையோ நமக்குச் சொல்ல வருகிறது. அது எது என்று மொழிபெயர்க்க இயலவில்லை.

வாழ்க்கையில் ஒவ்வொருவரும் ‘எதையோ’ கற்றுக் கொள்ள வருகிறோம். ஒவ்வொருவருடய ‘விடைபெறுதலும்’ வாழ்க்கை நிரந்தரமில்லை என்ற ஓர் உண்மையை அறைந்து நமக்குச் சொல்லி விட்டுச் செல்கிறது.

முதல் சங்கு அமுதூட்டு மொய்குழலார் ஆசை
நடுச்சங்க நல்விலங்கு பூட்டும் — கடைச் சங்கம்
ஆம்போது அது ஊதும் அம்மட்டோ விம்மட்டோ
நாம் பூமி வாழ்ந்த நலம்

இருப்பது பொய் போவது மெய்யென்று எண்ணி நெஞ்சே
ஒருத்தருகும் தீங்கினையெண்ணாதே – பருத்த தொந்தி
நம்மதென்று நாமிருப்ப நாய்நரிகள் பேய் கழுகு
தம்மததென்று தாமிருக்க தான்

எத்தொழிலைச் செய்தாலும் ஏதவத்தைப் பட்டாலும்
முத்தர் மனமிருக்கு மோனத்தே— வித்தகமாய்க்
காதி விளையாடி இருகைவீசி வந்தாலும்
தாதி மன நீர்க்குடத்தேதான்

ஒன்றென்றிரு தெய்வம் உண்டென்றிரு உயர் செல்வமெல்லாம்
அன்றென்றிரு பசித்தோர் முகம் பார் நல்லறமும் நட்பும்
நன்றென்றிரு நடு நீங்காமலே நமக்கு இட்டபடி
என்றென்றிரு மனமே உனக்கே உபதேச மிதே.

 பூ அன்ரி........
7.1.18

Monday, January 1, 2018

புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள் - 2018 ம் மேலும் சில நினைவுகளும்...

நன்றி; whatsapp இலிருந்து வந்தது...

ஒவ்வொரு வருடமும் வருகிறது, மெல்லக் கரைந்து மறைகிறது... மறைகிறபோது நமக்கு ஒரு வயது கூடுகிறது... கொஞ்சம் அனுபவம் சேர்கிறது....

சிலரை இழக்கிறோம்.... சிலரைப் பெறுகிறோம்....

இந்தப் பதிவினை எழுத ஆரம்பித்த காலத்தை; அன்றய கால நண்பர்களாக இருந்தவர்களை; நினைத்துப் பார்க்கிறேன்.....

அநேகர் பதிவுலகிலேயே இல்லாது போய் விட்டார்கள். கண்தெரியாத உறவுகளாய் கருத்தால், எழுத்தால் இணைந்த காரணத்தால் நம்மோடு ஓர் அன்னியோன்னியத்தை வளர்த்துக் கொண்டவர்கள்.... என்ன ஆகினார்கள் என்றே தெரியாமல் அவர்களை இழந்து விடுதல் என்பது எத்தகைய ஓரிழப்பு!....

இருவாரம் முன்பு வரை சுகமாக இருந்த என் சித்தி 24.12.17ல் நம்மோடு இல்லை.
நாளை என்று ஒன்று நிச்சயமில்லை; யார்க்கும். இன்று என்பது மட்டுமே உண்மை. இன்றைகளை வாழுவோம்!

கோபங்களை மறந்து இன்றைக்கே கைகுலுக்கிக் கொள்வோம். உங்களிடம் தவறில்லை என்றாலும் சமரசம் செய்து கொள்ளுங்கள். நம் மனசை அது இலேசாக்கும் என்பதால்...

இறப்பு ஒன்றே சாஸ்வதம் என்ற உண்மையை ஒப்புக் கொண்டால்; நாளை இறந்து விடுபவனைப் போல சிந்தனை செய்தால்; இன்று நாம் என்ன வெல்லாம் செய்வோமோ அதை செய்ய இப்போதே ஆரம்பிப்போம்.
‘நூறு வருடம் வாழ்பவனைப்போல வேலை செய்; நாளை இறந்து விடுபவனைப்போல சிந்தனை செய்’ என்று ஒரு பொன்மொழி உண்டு.

இதனையே இறப்புகள் மீண்டும் மீண்டும் எனக்குச் சொல்லிக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கின்றன...

எழுதுங்கள் தோழர்களே! எழுத்துக்களால் இணைந்திருப்போம்!!

எழுத்துக்கள் மட்டுமே சாஸ்வதம்!

புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள்!

நான் பதிவெழுதத் தொடங்கிய புதிது. நான், செளந்தரி, ஜெயன் மூவருமாக பதிவுலகில் புகுந்தோம். மற்றய இருவரும் பதிவுலகை விட்டு அதிக தூரம் போய் விட்டார்கள். நான் தனியனானேன். பதிவுலக அரிவரிப் பாடங்களை பதிவர்களிடம் இருந்தே கற்றேன். படங்களை இணைக்கிற முறையை செளந்தரியிடம் இருந்தும்; வீடியோக்களை இணைக்கிற முறையை தாருகாசினியிடம் இருந்தும் கற்றுக் கொண்டது இன்றும் பசுமையாக நினைவிருக்கிறது. இரண்டு பேருமே தம் வலைப்பக்கங்களை மூடிக் கொண்டு விட்டார்கள். 

பிறகு கொஞ்ச வருடங்கள் ஈழத்து முற்றம் என்ற குழும வலைப்பதிவில் கும்மாளம் கொட்டக் கிடைத்தது. அதுவும் இப்போது படுத்துக் கொண்டு விட்டது....

எழுத்துக்களால் நம்மை ஈர்த்த பலர் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் பதிவுலகை விட்டு வெளியேறி விடுவது மேலும், எழுதாமலே போய் விடுவது ஒரு மலாரிடியாக தலையில் வந்து விழுகிறது. இவர்களுக்கெல்லாம் என்ன ஆகியிருக்கக் கூடும் என்றே மனம் அலைபாய்கிறது....

சில மாதங்களின் முன்னால் என் பிரியமான பதிவுலகத் தோழி கீதா, எழுதுகிற விடயங்களை தரம் பிரித்து தனித்தனித் தலைப்பின் கீழ் கோர்வைப்படுத்தினால் நன்றாக இருக்கும்; மேலும் ஒரு குறிப்பிட்ட பதிவைக் கண்டு பிடிப்பதும் இலகுவாக இருக்கும் என ஆலோசனை வழங்கி இருந்தார். அது ஒரு நல்ல யோசினையாகத் தான் பட்டது. 

ஆனாலும் நீங்கள் என் வலைப்பக்கம் மாற்றங்கள் காணாது இருந்தபடி அப்படியே இருப்பதைக் காண்பதைப் போல் மாற்றங்களை இலகுவாக ஒப்புக் கொள்ளத் தயங்கும் என் மனோபாவம் அதைப் பிற்போட்டுக்கொண்டே வந்தது. தொழில் நுட்பம் குறித்த அறிவு மிகச் சொற்பம் என்பதும் ; தவறாகிப் போய் விட்டால் இழப்பினை ஈடு செய்ய முடியாது என்ற தயக்கமும் அந்தப் பிற்போடலுக்குள் மறைந்திருந்தது.

 ஒழிந்திருந்த இந்தத் தயக்கங்கள் எல்லாம் கிடைத்த இந்த வருட இறுதி விடுமுறையில் விழித்துக் கொண்டு போக விடை கேட்டன. அப்படியான ஒரு மாலைவேளையில் துணிந்து setting இற்குள் இறங்கி மெதுவாகவும் கவனமாகவும் பாதுகாப்பாகவும் அடி எடுத்து வைத்து கீதா சொன்ன வகைப்பிரிப்புகளைச் செய்து கொண்டேன். பிறகு அந்தந்தப் பிரிவுகளுக்குள் பதிவுகளை வகைப்படுத்த ஆரம்பித்த போது அது ஓர் எதிர்பாராத பின்னோக்கிய பயணமாகவும் நல்லதொரு நினைவு மீட்டலாகவும் அமைந்தது ஓரு மகிழ்வான தற்செயல். 

அதில் சின்னப்பிள்ளைத் தனமான பதிவுகள், தான் தோன்றித்தனமான பதிவுகள், ஒன்றுமே இல்லாத பதிவுகள்....இப்படி என  நான் ஆடிய கூத்துகள்....வெட்கப்படத் தக்கவை என அவற்றை நான் இனம் கண்ட போதும் அவற்றில் எந்த ஒரு மாற்றங்களும் செய்யாது அவற்றை அப்படி அப்படியே அந்தந்த வகைப்பாட்டுக்குள் அடக்கி விட்டேன்.

பணிப்பிணி ஒன்று அகன்ற மகிழ்வெனக்கு! 

இவ்வாறு நான் பின்னோக்கிப் பயணித்த போது தான் எழுதி Draft இல் போட்டு வைத்திருந்த - பின் மறந்தே போய் விட்டிருந்த - பல அம்சங்களைக் காண முடிந்தது. அவை இப்போதும் வரிசையாகப் பிரசுரத்துக்காகக் காத்திருக்கின்றன...கொஞ்சம் மெருகேறிப் பின் அவை வரக் கூடும்....

ஆனால் இந்த மெருகேற்றல் நடந்து கொண்டிருந்த வேளையில் நான் கண்டுகொண்ட;  விசனத்தைத் தந்த அம்சம் ஒன்றையும் குறிப்பிட வேண்டியது அவசியம். அது என்னவெனில் குறிப்பிட்ட இணையத் தளம் ஒன்று என் பதிவுகளையும் ஒளிப்படங்களையும் தங்களுடய பெயரில் உருமாற்றி தம் தளத்தில் பிரசுரம் செய்திருந்தமை தான் அது. 

என்னே ஒர் அநாகரிகம்....! இங்கிதம் கருதி அது என்ன இணையத்தளம் என்பதை இங்கு பகிரங்கப்படுத்தாது விடுகிறேன்.

அதனால் பிரசுர உரிமை குறித்த ஓர் எச்சரிக்கையை என் வலைப்பக்கத்தில் கறாராக இட நேர்ந்தது. அதே நேரம் கூகுள் இமேஜில் இருந்து நான் படங்களைப் பாவிப்பதில்லையா என்று என் மனசாட்சி கேட்கிற கேள்வி ஒன்றுண்டு. அது நியாயமானதும் கூட. நான் அவ்வாறு செய்ததுண்டு தான். ஆனால் நான் அவற்றை அதில் பதிக்கப்பட்டுள்ள இலட்சினையை  வெட்டி உருமாற்றம் செய்தோ அல்லது அதனை என்னுடயதாக்கி அதில் என் இலட்சினையைப் பொறித்தோ ஒரு போதும்   பிரசுரித்ததில்லை. 

எனினும் 1.1. 2018 இலிருந்து கூகுள் இமேஜில் இருந்தும் கூட இனிப் படங்கள் எடுப்பதைத் தவிர்க்கவே முயல்கிறேன். 

இவைகளைத் தவிர இணைப்புகளை பதிவுகளில் இணைப்பது தொடர்பான புதிய மார்க்கம் ஒன்றினை இன்று கீதா மூலமாகக் கண்டு கொண்டேன். அது பலகாலமாக எப்படி எப்படி என்று என் மனதைக் குடைந்து கொண்டிருந்த போதும் அதனை சரியாக அறிந்து கொள்ளத் தவறி இருந்தேன். அதை புது வருடமான இன்று (1.1.18 ) கண்டு கொண்டேன். சொல்லித்தந்த கீதாவுக்கு நன்றி.

புது வருடம் இப்படியாக மலர்ந்திருக்கிறது....

நண்பர்களே! 

இன்று என்பது மட்டும் தான் நிஜம் என்று பதிவுலகும், வாழ்க்கையும் எனக்குக் கற்றுத் தந்திருக்கிறது.

’Do Dance! like no one watch you’...நள்ளிரவு புது வருடக் கொண்டாட்ட வாணவேடிக்கைகாட்சிகள் ABC தொலைக்காட்சியில் பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது அதனை நடத்திக் கொண்டிருந்த பெண்மணி சொன்ன வாழ்த்து அது.

இன்றய வாழ்வை வாழ்வோம்! எங்களுக்குப் பிடித்த மாதிரி.....
எங்களுக்கு கைவந்த மாதிரி!! மேலும், எங்களுடய Own Style இல்!!

      Happy New Year! 

Friday, December 29, 2017

ஸ்ரீ காந்த லக்ஷ்மி

 ஸ்ரீ காந்த லக்ஷ்மி......

யாழ்பல்கலைக்கழக நூலகத்தின் பிரதம நூலகர்!
நூலகம் குறித்த; நூலக இயல் குறித்த ஈழத்துத் தமிழ் புத்தகங்கள் பலவற்றின் தாய்!
noolaham.org இன் வழிகாட்டுனர் சபையின் ஆரம்பகாலத்தில் இருந்து இற்றை வரையான உறுப்பினர்!

www.jaffnaheritage.blogspot.com
வாழும் மரபு

www.jaffnaheritage.wordpress.com (விம்பநூலகம்)
ஈழத்தமிழர் வாழ்வியல்

நூலக விழிப்புணர்வு நிறுவனம் மற்றும் முப்பரிமாண நூலகங்களின் சொந்தக்காறி!

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாகத்  தன் வாழ்நாளில் சம்பாதித்த தன் அனைத்து உழைப்பினையும் முதலாகப் போட்டு தன் இல்லத்திலேயே நான்கு மாடியில் கொள்ளத்தக்க தமிழர் தம் பாரம்பரிய மரபு சார்ந்த பொருட்களைச் சேகரித்துப் பாதுகாத்து வரும் அரிய தமிழ் சமூக பண்பாட்டுக் காவலாளி!

இணுவிலில் இருக்கும் அந்த இல்லத்துக்கு ‘அறிதூண்டல் மையம்’ என்று பெயர்.

மறைந்து போன பாரம்பரியப் பொருள் பண்பாட்டின் காவலாளி........

அறிவு மாணவர்களைத் தேடிச் சென்றடைய வேண்டும்;
அது கண்டு, தொட்டு உணர்ந்து அறிகையில் இருந்து ஆரம்பிக்கப்பட வேண்டும்;
அறிவுக் கருவூலமான நூலகம் தன்னைப் புதுப்பித்துக் கொள்ள வேண்டிய காலம் இது என்பதை உலகின் பல நாடுகளுக்கும் அங்குள்ள நூலகங்களுக்கும் சென்று கற்று; உணர்ந்து அவற்றை நடைமுறைப்படுத்த பல்வேறு தடைகள் இயலாமைகள் வளப்பற்றாக்குறைகளுக்குள்ளும் தொடர்ந்து போராடி வரும் பண்பாட்டுப் போராளி!

“வாழும் மரபு” என்ற சொல் குறித்த அர்த்தத்தின் சொந்தக்காறி.


ஸ்ரீ காந்த லக்ஷ்மி.......

இவரை நான் சந்தித்ததே ஒரு தற்செயல் தான். அண்மையில் யாழ்ப்பாணம் சென்றிருந்த போது  16.10.2017 அன்று யாழ்பல்கலைக்கழகத்துக்கு சென்றிருந்தேன். அதன் ஓரங்கமாக நூலகத்துக்குச் செல்ல விரும்பி அங்கு சென்ற போது இப் பிரதம நூலகரைச் சந்திக்கும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிட்டியது.

அவரது அறை நவீன வசதிகள் கொண்ட பகுதியாக இருக்கும் என்ற என் எண்ணத்துக்கு மாறாக அது ஒரு தமிழ் பண்பாட்டுப் பேணுகையின் ’வாழும் மரபாக’ இருந்தது எனக்கு ஓர் இன்ப அதிர்ச்சி!

அவரை மறந்து அவர் சேகரித்து வைத்திருக்கிற அரும் பொருட்களை பூரிப்போடும் ஒரு வித வியப்போடும் நான் காண விளைந்ததைக் கண்ட அவர் ‘கருத்தூண்’ என்றொரு புத்தகத்தை பின் புறமாகத் திரும்பி தன் புத்தக அடுக்கில் இருந்து எடுத்து மனமுவந்து பரிசளித்தார்.

அந்த நாளின் இரவு அவரது புத்தகத்தை ஆசையோடு பார்த்து படித்து அறிந்து ஒரு விதமான கிறக்கத்தில் உறங்கி மறு நாள் காலை 7.30 மணிக்கு இந்தப் பெண்மணியைக் காண சொல்லாமல் கொள்ளாமல் அவர் வீட்டில் போயிறங்கி நான் நின்ற போது ஒரு புன்னகையோடு, வேலை நேரத்தைத் தயங்காமல் பின் போட்டு, ஒரு வித தாய்மையின் பூரிப்போடு தன் பொருட்கள் அனைத்தையும் பார்ப்பதற்காக எனக்குத் திறந்து விட்டு, அது பற்றி உரையாடி, விளக்கம் கூறி, ஆதங்கம் பகிர்ந்து, நாம் ஆத்மார்த்தமானோம்.....

நான் பார்ப்பதற்காகச் சுதந்திரத்தை முழு நம்பிக்கையோடு எனக்குப் பரிசளித்து விட்டு, சமைத்து தந்த விருந்தோம்பலில், அவரின் ‘வாழும் மரபினை’ அறிந்து கொண்டேன்.





மேலே காட்டப்பட்டிருக்கிற ஒளிப்படங்கள் அவரது காரியாலய அறையில் காட்சிப்பொருட்களாக உள்ளவற்றுள் சில...

ஒளிப்படம்: யசோதா.பத்மநாதன்.
திகதி: 16.10.2017.
இடம்: யாழ் பல்கலைக்கழக நூலகம்; நூலகர் அறை.









































அக்கோய்... 
நீங்களும் எங்கள் பண்பாட்டுப் பொக்கிஷம் தான்!

மேலே காணப்படும் ஒளிப்படங்களை எடுக்க அனுமதி தந்த நூலகர். திருமதி.ஸ்ரீகாந்த லக்ஷ்மி. அருளானந்தன் அவர்களுக்கு என் நன்றி.

ஒளிப்படம்: யசோதா.பத்மநாதன்.
திகதி: 17.10.1017.
இடம்: இணுவில்.


Friday, December 22, 2017

லக்ஸலா....

லக்ஸலா.......

கொழும்பில் இருக்கும் ஓர் அரச கலைக்கூடமும் விற்பனை அரங்கும்!

சிங்கள மக்களின் கலைகளின் முகம்!
ஸ்ரீலங்காவின் பண்பாட்டு பொருள்களின் விற்பனைக் களஞ்சியம்!

அரச ஆதரவோடு வெளி நாட்டவருக்காக தன்னை நேர்த்தியோடு  காட்சிப்படுத்தும் நாட்டின் முகம்!

இலங்கையில் பல்வேறு இடங்களிலும் கிளைகளைக் கொண்டிருக்கும் இக் காட்சியகம் கொழும்பில் 98/4, Havelok Road, Colombo - 5 - என்ற இடத்திலும் காட்சியகத்தைக் கொண்டிருக்கிறது.

5.10.2017 அன்று அங்கு சென்ற போது எடுத்த சில ஒளிப்படங்கள் இங்கே.
                                          ( முழுவதும் எடுக்க வில்லை...)
































மேலே காணப்படுகிற தலையாட்டி பொம்மைகள் சிங்கள மக்களின் கலைகளை வெளிப்படுத்தும் அவர்தம் தனித்துவக் கூறின் இன்னொரு குறிப்பிடத்தகுந்த அம்சம். நான் சிறு பிள்ளையாக இருந்த போது கண்ட தலையாட்டி பொம்மைகள் தம்பதி சமேதரராக தத்ரூபமான வண்ணங்களோடு இருவகைப்பட்டவையான கூறுகளைக் கொண்டனவாக அமைந்திருந்தன. 

ஒரு சோடி பெரஹெரா நடனமாதுவும் அதற்கு மேளம் அடிக்கும் ஆண் சோடியையும் கொண்டிருக்கும். அவர்கள் அழகிய கலைத் தம்பதியினர்.

 மற்றய சோடி கிராமத்து தம்பதிகளை நினைவுறுத்தும் வண்ணம் பெண் மரபு வழியான அவர்களின் ஆடையான லுங்கியும் பிளவுசும் அணிந்து பெரிய பல் வெளித்தெரியும் வெள்ளாந்திச் சிரிப்போடும் கட்டையான பருமனான தோற்றத்தோடும் ; ஆணும் அதே போல சாறமும் அதன் மேலே கறுப்பு பெல்ட்டும் அணிந்து வெறும் தோளிலே சால்வையும் போட்டபடி அதே வெள்ளாந்திச் சிரிப்போடும் கட்டயான மண்ணிறத் தேகத்தோடும் காணப்படுவர்.

மிகக் கச்சிதமான அழகு அது! 

ஆனால் அவற்றை எல்லாம் இப்போது அதே கலையழகோடு காணக்கிடைக்கவில்லை. இங்கு தம்பதியினராகக் கூட அவர்கள் இல்லை. கலை அம்சமும் முன்னரைப் போல நேர்த்தியாக இல்லை. 

majestic city என அழைக்கப்படும் கடைத்தொகுதிகளைக் கொண்ட வளாகத்தில் வெளி மாவட்டங்களிலும் கிராமப்புறங்களிலும் இருந்து பொருட்களை நேரடியாக பெற்று விற்பனை செய்யும் ஒரு கடைக்கார பெண்மணியோடு உரையாடிய சமயம் அவர் ‘இப்போதெல்லாம் பழைய மாதிரி கலைஞர்களைக் காணக்கிட்டுவது அபூர்வம் என்றும்; புதிய சந்ததியினர் இவ்வாறான வேலைகளில் வருமானப் பற்றாக்குறையாக இருப்பதாலும்; படித்து வேலைகளுக்குப் போகும் விருப்பம் அதிகரித்து வருவதாலும்; இத்தகைய கலைகள் இப்போது அருகியும் அழிந்தும் வருகின்றன எனக் கூறினார்.

இன்று அவ்வாறான கலைப்பொருட்களைக் காணவே முடியவில்லை. லக்ஸலாவில் கூட  தலையாட்டிப் பொம்மையில் பெண் நடனமாது மாத்திரமே இருந்தது. எங்கே அந்த மேளம் அடிக்கிற ஆண் சோடி...? இருக்கின்ற அதிலும் கூட முன்னய கலையம்சத்தைக் காண முடியவில்லை....


















கீழே காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் இந்தப் பொக்கிஷப் பெட்டி கொழும்பில் இருக்கும் என் சினேகிதியினுடயது. ஒளிப்படம்: 5.10.17.






கொழும்புக் கடை ஒன்றில் காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் சிங்கள மர சிற்பங்கள்...ஒளிப்படம்: 4.10.17.













இவற்றை எல்லாம் பார்த்து விட்டு யாழ்ப்பாணம் போன போது நம்மிடையே ஏன் இவ்வாறான கலைக்கூறுகளின் காட்சிப்படுத்தலும் விற்பனை அரங்கும் இல்லை என்ற மனக்குறையே எனக்கு ஏற்பட்டது. அங்கிருந்த மியூசியத்துக்குச் சென்ற போது கவனிப்பார் அற்ற ஒரு மூலையில் ஓரிரு தொழிலாளர்களோடு ஆள் அரவம் எதுவுமற்று ஒரு சிறு மூலையில் அது ஒதுங்கி இருக்கக் கண்டேன்.

குறைந்த பட்சம் ஓரளவு கற்றறிந்த மக்களிடம் கூட இந்த நூதனசாலை பற்றிய ; அதன் வரலாற்றுப் பெறுமதி பற்றிய; பிரக்ஞையோ, பரீட்சயமோ, தேடலோ,ஆர்வமோ, பெருமையோ இல்லாதிருப்பது வேதனையளிப்பது; வருத்தத்திற்குரியது! 

அங்கு பணியாற்றும் பெண்ணிடம் பேசிய போது அங்கு இருக்கும் பொருள்களை ஆவணப்படுத்தும் வேலைகள் நடந்து வருவதாகக் கூறினார். ஆனாலும் மழைக் காலங்களின் போது கூரையில் இருந்து தண்ணீர் ஒழுகுவதாகவும் பொருட்கள் பல சேதமடையும் நிலமை இருப்பதாகவும் மேலும் அவர் கூறினார்.

மேலும், புகைப்படங்கள் எடுப்பதற்கு தடை உண்டெனக் கூறிய அவர் புகைப்படம் எடுக்க அனுமதிக்கவில்லை. மிகவும் விநயமாகக் கேட்டுக் கொண்டதற்கிணங்க ஒரு சில படங்களை மட்டும் எடுக்க அனுமதித்தார். அவருக்கு நன்றி. அவை கீழே வருகின்றன. ஒளிப்படம்: 13.10.2017.










மேலும் சில ஒளிப்படங்கள் கீழ் வரும் லிங்கில் யாரோ ஒருவரால் காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. எனினும் அவைகளும் முழுமையானவையல்ல. 

https://hiveminer.com/flickr_hvmnd.cgi?method=GET&textinput=archaeological,olympus&tag_mode=all&search_domain=Tags&photo_number=50&page=1&noform=t&sorting=Interestingness&originput=archaeological,olympus&sort=Interestingness&search_type=Tags&photo_type=250

 அங்கு - அந்த நூதன சாலையில் - காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கின்ற பொருட்களில் பல வியந்து பார்க்கத் தகுந்தன. அதிலும் குறிப்பாக  யாழ். செண்ட்.ஜோன்ஸ் கல்லூரியின் முன்நாள் அதிபர் ருவைனம் அவர்கள் (ஆங்கிலேயர் ?) (194...) சேகரித்து வைத்திருந்து  பின்நாளில் நூதன சாலைக்கு அன்பளிப்புச் செய்யப்பட்ட அரிய பல கலைப் பொக்கிஷங்களைக் கண்டு மெய் சிலிர்த்தேன். இந்தளவு பொருட்களையும் கேகரித்து பாதுகாத்து சமூகத்துக்குக் கையளிக்க இந்த மனிதர் எத்தகைய ஒரு கலாரசிகராகவும் சமூகத்தின் கலைக் காவலனாகவும் இருந்திருக்கவேண்டும்! இந்த மாமனிதரைப் பற்றி அறிய அக் கல்லூரியின் இணையப்பக்கத்துக்குப் போனால் அங்கு அவரைப் பற்றிய எந்த தகவலும் காணப்படவில்லை. 

அங்கு இடம் பெற்றிருக்கும் அதிபர் வரிசையில் கூட அவருக்கு - அந்த உன்னத மனிதருக்கு - ஓர் இடம் இல்லை....

நம் நிலைமை இப்படியாக......

குளத்தங்கரையிலே கிடக்கும் தண்ணீர் வடிவமைத்த மொழு மொழு கூளாங்கல்லின் மேலே குளத்தடி  விருட்சத்தில் இருந்து விழும் பழுத்த ஓர் மஞ்சள் இலைக்கு உரையாட அவகாசம் நேர்ந்தால் அவை என்ன பேசிக்கொள்ளக் கூடும்?

இந்த வாழ்வு பற்றி......

வாழ்ந்த கதைகள் பற்றி......